فرشته به زمين آمد و از ديدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد.

او هر که را که می ديد،به ياد می آورد.

زيرا او را قبلا در بهشت ديده بود.

اما نفهميد چرا اين فرشته ها برای پس گرفتن بال هايشان به بهشت بر نمی گردند.
روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چيزی را از ياد برد.

و روزی رسيد که فرشته ديگر چيزی از آن گذشته ی دور و زيبا به ياد نمی آورد،

نه بالش را و نه قولش را...
فرشته فراموش کرد.فرشته در زمين ماند.

فرشته هرگز به بهشت برنگشت...

من بهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم  تو بهار

ناز انگشتای بارون تو ، باغم میکنه

میون جنگلا تاقم میکنه

تو بزرگی مث شب

اگه مهتاب باشه یا نه تو بزرگی مث شب

چه زيباست نوشتن, وقتي كه مي داني "او" مي خواند ...
چه زيباست سرودن, وقتي كه مي داني "او" مي شنود ...
چه زيباست جنـــون , وقتي كه مي داني "او" مي بيند ...

به آينه سوگند ، زيباست چشمت
و آبي ترين روح درياست چشمت
چه غم دارم از شب ، كه با هر اشاره
از آن سوي آيينه پيداست چشمت

به آتش قسم مي خورم تا هميشه
سر آغاز و ختم اوستا ست چشمت
كسي پي نبرده به راز نگاهت
كه هر پرده اش يك معماست چشمت

طلايي ترين لحظه ها با تو رفته
و امروز مانند رؤياست چشمت
دل مرده ام را بر اين خاك مگذار
كه مسيحاست چشمت

در باد قدم میزنم

چون می دانم جز شما کسی منتظر صدای پای من نیست

و خنده هایتان و گریه هایتان را بر گوش قاصدکهای قاصد می سپارم

و کلبه عشقمان را با کلید سازش باز می کنم

و هر روز به این امید

جاده های نقش بسته بر کهکشان را می پیمایم

تا به شما برسم

به که باید دل داد ؟

به که باید پیوست؟

و به چشمان که باید خندید ؟

به نسیم گذرا ،

به گل اطلسی و یاس سفید،

به سحر ،

یا به مهتاب خدا ؟

به که باید پیوست ؟

به عبور گل سرخ ،

یا به تکرار گناه ،

یا به صدای نفس چلچله ها ،

یا به یک برگ خزان دیده سرد ؟

به که باید دل داد؟

به یکی زیبا روی،

یا به یکی شیطان و شرور،

یا به یک نغمه شاد ؟

به که باید پیوست ؟

به یکی رود زلال،

یا به یک رشته پیچیده کوه ،

یا به یک کوچ پر از عشق پرستوی قشنگ؟

به که باید خندید؟

به نگاه نر یک پروانه ،

یا به یک شعله مستانه شمع ،

یا به یک روشنی تار دل دیوانه ؟

به که باید خندید؟

                             و بعد از رفتنت

شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی

 تو را با لحجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت

                          دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید

 با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج دلم گفتی:

دلم حیران و سر گردان چشمهایی است رویایی

و من تنهابرای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در مشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی

 از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم

نمی دانم چرا رفتی؟؟!

نمی دانم چرا؟؟؟شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ؟ تا کی؟ برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید ...

نمی دانم چرا رفتی؟؟!

نمی دانم چرا؟؟؟شاید خطا کردم

 و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

 تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایش خیس باران بود

و بعد از رفتن تو ،کسی حس کرد

که من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

 کسی حس کرد بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم هرگز یاد منرا با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمهای زیبای تو ام

که برگردد!!!

کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی

بگو در راه عشق و انتخاب او

خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟؟؟شاید به رسم و عادت گذشته

در آخر بازهم برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

                               دعا کردم...

 

من و تو جا مانده بر این ثانیه ها که می گذرد

یک عمر رفتیم و رفتیم در آرزوی رسیدن

اینجا همان انتها بود

افسوس که خاطرت مرا یاد نکرد

چشمان تو هم دمی مرا شاد نکرد

می سوخت دلم ولی تو می خندیدی

نیازارم زخود هرگز دلی را

آنچنان منتظرم در ره شوق که اگرزود بیایی دیر است

و فریادهای بی امان حسرت را

به سکوت فرا می خوانم

قلم مویی می خواهم تا طراوت عشقم را

تو این شبای بی سحر،چشمای من خیره به در

شاید یه قاصدک بیاد بیاره از سحر خبر

خبر که آسمون دل دوباره باز آبی بشه

هوای سرد دلتون دوباره آفتابی بشه

دنیا برای عاشقت کوچک تر از یک قفسه

قلب همیشه در تپش دمیدن یک نفسه

تمام برگ ها را به باد می سپارم

و به تماشای رقص شان دست در دست باد می نشینم

رشکی غریب سراپایم را

در گرمای خود می سوزاند

در اعماق وجودش

 هزار لاله  می روید

و غنچه های لبخندش

به سوی عشق در راه است

 مثل فرشته های نورانی و سبک بال

دوستش د ارم  

با نوشتن تنهایی گریه ام میگیرد

 با سکوت وتنهایی خسته می شوم

احساس را چگونه بنویسم که دیگر دل خسته می شود

تو ای شمع وجودم

 که همیشه سوختن را

برای در کنار تو بودن

 لحظه ای از آتش تمنا می کنم

از کجا آغاز کنم و از چه بگویم

و آنچه را که می دانم

 در حالیکه هیچ نمی دانم